بعد از جریانات انتخابات صدای امریکا و بی بی سی با مردم و جریان حامی میر حسین موسوی همراهی نشان می دادند. به نوعی که برخی آن موقع فکر می کردند واقعا حسن نیت یا اطلاع رسانی سبب این رفتارهاست. ولی چند روزی است تغییری محسوس در برنامه این شبکه ها دیده می شود. به نظر می رسد که تمایلی در این رسانه ها به وجود آمده تا حرکت اصلاحی مردم را به سوی ساختار شکنی و انقلاب سوق بدهند. در حالی که این خواست ما نیست. خواست میر حسین هم نیست. یکبار در این کشور انقلاب شد و لطمات و هزینه هایی که بر کشور تحمیل شد هنوز مشهود است. ما مخالف ساختار شکنی نیستیم چون وفادار به وضع موجود هستیم، بلکه مخالف انقلاب هستیم چون ساختار شکنی هزینه های وحشتناکی برای کشور دارد. همین جریان اصلاحی برای ما بهترین چیز است و مناسب ترین انتخاب.
در این میانه چه کار باید کرد؟ از یک طرف جریانات افراطی و بی خرد داخلی که فضا را بر هر نوع حرکت مسالمت آمیزی بسته اند و روز به روز مطالبات و خواست های مشروع و قانونی مردم را به سوی رادیکالیسم سوق می دهند. از سوی دیگر جریانات خارجی قرار دارند که در کمین نشسته اند تا از شر یک کشور مستقل در خاورمیانه و کشوری که به گفته تونی بلر زیادی بزرگ است برای همیشه راحت شوند و منافع خود را خاورمیانه تثبیت کنند.
آیا در این فضا راهی به جز سکوت می ماند؟ در شرایطی که افراط و تفریط مانند همیشه در حال سوق یافتن به سمت هدف واحدی هستند و عقلانیت درمحاق؟
دو طرف بازی یعنی خارجی ها و داخلی های جمود اندیش که ابزار قدرت را هم در دست دارند به دنبال منافع نامشروع و ضد ملی خود هستند. جریان اصلاحی در این میان که طبقه متوسط جامعه را هم پشت سر خود دارد خلع سلاح و فقط نظاره گر زمین بازی است. امیدوارم سیستم پیش از اینکه طبقه متوسط جامعه که مبنای توسعه هر کشوری است به جمعبندی برسد که باید ساختار شکنی کند، ایشان را به رسمیت شناخته و وارد معادلات قدرت کند. سمبل این جریان و طرز تفکرهم خاتمی و میرحسین هستند. اگر جز این شود باید منتظر روزهای بدی برای کشور و هزینه های بی فایده دیگری بود.
پست‌ها
